|
25 September 2009
Posted in
Preke -
Rethie van Niekerk
Verwelkoming & Afkondigings
Toetrede Lied 179 (sit)
Votum (ps 123)
Seëngroet
Lofsang
Lied 516 (staan)
Ps 125 (sit)
Gebed
Skriflesing
Ps 124
Preek
Iemand sê twee gebede meeste deur mense gebid:
Help, Here, help!
&
Dankie, Here, dankie!
Hierdie “dankie” gebed,
na die desperate hulproep,
dankie sê vir verlossing toe tog -
op laaste nippertjie -
gekom het.
soos voël in wip gevang,
losgekom,
toe eintlik gevoel al te laat.
Natuurlik weet nie watter spesifieke situasie hier ter sprake.
Daar tog baie kere wat getuig God volk verlos
van sekere dood,
magte van wêreld lyk asof oorhand kry.
Een helder in gedagtes opkom -
veral ook omdat hierdie kwartaal baie gelees van Eksodus -
is volk se verlossing uit slawerny.
Sien hoe volk swaarkry as slawe,
God opdrag gee volk bevry word,
Farao weier.
Dan bring God Egipte op knieë met plae.
uiteindelik gee Farao toe.
Volk kan maar gaan.
Sodra volk vertrek,
verander Farao van plan.
Gee opdrag sy weermag Israeliete agtervolg.
Staan Israeliete by see,
sien Egiptenare aankom,
hoor klank van groot weermag.
Soos in nagmerrie,
sien strydwaens,
perde,
soldate.
En hulle het geen wapens nie.
Vasgekeer,
letterlik tussen duiwel en diepblou see.
Kies:
swaarde van Egiptenare,
verdrink in see.
Bloedige volksmoord lyk verseker.
Mense raak paniekerig.
Skel op Moses:
Is nie genoeg plekke in Egipte begrawe te word?
Hoekom woestyn toe bring dood te gaan?
En dan,
wanneer alles verlore lyk,
gryp die Here in.
Stuur groot wind wat see in twee verdeel.
Sy mense loop op droë land,
maar wanneer Egiptenare probeer volg,
verdrink.
Bedreiging heeltemal vernietig!
Israel verlos!
Volk juig, sing, dans.
Sou sekerlik op daardie stadium heelhartig met woorde van Ps 124 kon saam stem.
Geweet as God nie by hulle was,
hulle vernietig sou wees.
Maar God ingegryp,
skielik,
ongelooflik,
alles verander.
Vry soos voël uit wip.
Natuurlik nie enigste verhaal in Bybel
wat pas in getuienis van Ps 124.
Keer op keer,
OT & NT,
wanneer dinge hopeloos lyk,
lyk asof vyand wen,
gryp God in,
bring verlossing uit dood.
• Abraham en Sarah kry op hoë ouderdom kind.
• Daniël in leeukuil. Sekere dood. Engele maak leeus monde toe.
• Petrus in tronk, in kettings, deur soldate opgepas. God stuur engel, Petrus stap uit tronk.
Gebeur dikwels dat God handel in ons lewens
juis wanneer dinge op ergste lyk,
wanneer alles vir ons hopeloos lyk,
niks anders as God sê, mag kan red.
Daar is tye mense sê:
As God nie ingryp nie,
is alles verlore.
En dikwels gryp God in,
juis dan -
wanneer al wat ons oor het,
ons hoop op die Here is.
En natuurlike reaksie
is God te loof,
liedere soos Ps 124 te sing.
Maar in agterkop,
kan mens nie help te wonder:
as God mense uit sulke desperate situasies uithelp,
dan hoekom nie situasie in eerste plek verhoed?
As God hele Egiptiese weermag kon verdrink,
vir Sarah op 90 ‘n seun gee,
leeus se bekke toemaak,
Petrus uit tronk bevry...
hoekom dan nie krisis geheel en al verhoed?
Kon nie keer dat Farao weermag agterna stuur?
Sarah nie maar op 20 swanger raak?
Petrus nie gearresteer?
En natuurlik, glo ons,
kon God dit doen.
Maar hy doen dit nie.
In stede daarvan om die situasie te verhoed,
laat God toe dat sy mense in verskriklike situasies beland.
As God dan vooraf weet dat volk gaan help,
hoekom plaas hy hulle in sulke situasies
van vrees
en twyfel
en bekommernis?
Hoekom mense deur soveel geestelike worsteling gaan?
Ongelukkig so dat ons in sulke situasies,
wanneer rug teen muur,
God se bedoelings verkeerd interpreteer.
Kan bv. dink dinge verkeerd loop,
omdat ons iets verkeerd gedoen:
het sonde gedoen,
of op manier God se doel vir ons lewens gemis.
Ouers van moeilike, rebelse tiener:
waar verkeerd gegaan as ouer?
Christen besigheidsman wat bankrot raak -
het dalk roeping gemis?
wou God dalk gehad iets anders doen met lewe?
Iemand werk verloor,
sien as straf vir een of ander sonde gepleeg.
Vrou wie se man nie saam wil kom kerk toe -
dink met verkeerde man getrou,
nie God se wil was.
As ons omstandighede so donker is,
so hopeloos lyk,
dan geneig te dink ons iewers fout moes maak,
anders sou nie in hierdie situasie wees.
Moes êrens Here se stem verkeerd gehoor.
Maar dis nie waar nie.
Moses en volk Israel presies gedoen God van hulle gevra het.
En tog staan hulle daar,
met Farao se weermag wat op hulle af jaag.
Swaarkry nie altyd teken dat nie binne God se wil is.
Ook nie teken van straf vir sonde - wat Jesus aan kruis gedoen.
Soms swaarkry juis OMDAT Christus volg.
En selfs ons sonde
en verkeerde keuses,
kan nie God se planne omvêr werp.
God almagtig -
selfs ons foute
kan deel word God se plan.
So, maak nie saak hoe hier gekom,
wat oorsaak is dat met rug teen muur staan,
uiteindelik dit tog ook deel God handeling met ons.
Belangrik dit onthou,
Johan Ackerman:
God is acting in all things upon you,
so respond to all things
as though responding to God.
Want as hopelose situasie bv. sou beteken
dat ons God se wil gemis,
dan het ons nodig te verander,
terug te keer na vorige situasie.
Wat is wat Israel wou doen.
Staan op rand van beloofde land.
Moses stuur spioene.
Wanneer spioene terugkeer,
op een na,
sê hierdie situasie hopeloos.
Land is inderdaad wonderlik,
maar inwoners te groot,
te veel,
te sterk.
Weer begin Israeliete kla:
as ons maar in Egipte gebly het,
kon liewer daar doodgaan.
Verstaan omstandighede verkeerd.
Sien hoe groot vyande is,
so besluit dat fout moes gemaak het.
Dalk was leiers te blameer - Moses en Aaron.
Hoe dit ook al sy,
hulle redeneer moet teruggaan.
Sê vir Farao dat jammer is,
vra mooi dat sal terugneem.
Natuurlik was reg in beoordeling van situasie:
mense van land was sterk, baie.
Maar was reg dat fout gemaak het deur Egipte verlaat?
Nee.
God natuurlik nie tevrede met volk ongeloof.
Wil vernietig.
Moses tree in,
volk tog beloofde land in -
maar, en dit moet ons ook van kennis neem -
eers nadat 40 jaar in woestyn geswerf.
Maar punt probeer maak,
hulle in hopelose situasie gedink terugkeer,
terwyl God eintlik wou gehad het vasbyt,
glo,
vertrou.
Waarmee nie sê mens nooit moet omdraai,
van rigting verander.
Wat wel sê,
is dat dinge soms anders is as wat voorkom.
Weë van die Here nie altyd so voor die hand liggend.
Soms reageer mense natuurlik op ander manier op probleme:
besluit dat God hulle verlaat het,
nie meer liefhet.
Maar net soos wat dit nie waar was van Israeliete,
ook nie waar van ons.
Ook wanneer rug teen muur,
situasie hopeloos lyk,
God steeds nie verlaat.
Wat uit Israel situasie sien,
uit weermag vs see,
woestyn vs sterk Kanaäniete,
is dat God dikwels situasie voorberei,
juis om sy mag aan ons te openbaar,
ons wys dat sorg,
dat magtig is om te bevry,
om uit wip uit te ruk.
En dis natuurlik wat aan die gang was met Moses en Farao.
God verhard Farao hart,
sodat God mag kan wys
en Egipte kan besef dat Hy Here is.
Die hele ding is platform,
sodat God mag bekend kan word,
sodat volk mag kan sien,
kan weet kan op hom vertrou.
Soms ons moeilike situasies,
juis sodat kan leer dat God uitkoms gee,
dat God sorg,
dat God kan vertrou.
In proses leer ons God beter ken,
leer ons sy liefde ken,
EN groei ons geloof.
Nou vraag wat swaarste weeg,
min gaan sê
(wou eintlik hele preek)
Red God dan altyd mense?
Antwoord, natuurlik,
nee.
As het,
sou geloof nie nodig gewees.
Hebreërs 11:
36 Ander weer
het bespotting
en lyfstraf verduur,
selfs boeie
en gevangenskap.
37 Gelowiges is met klippe doodgegooi,
in stukke gesaag,
met die swaard vermoor.
Hulle het rondgeswerf
in skaapvelle
en in bokvelle.
Hulle het gebrek gely,
is verdruk en mishandel.
38 Die wêreld was hulle nie werd nie;
hulle het rondgeswerf in woestyne
en op berge
en het in grotte
en in gate in die grond gelewe.
39 En hoewel daar oor hulle almal
vanweë hulle geloof
met soveel lof getuig is,
het hulle nie verkry wat beloof is nie,
40 omdat God vir ons iets beters beoog het,
sodat hulle nie sonder ons die voleinding sou bereik nie.
Hierdie mense het geloof gehad,
en tog nie ontvang wat beloof is nie.
Het God hulle verlaat?
Nee.
Maar die toekoms nie gelyk soos wat hulle verwag het nie.
Want op die ou end kan God nie gemanipuleer word nie -
selfs nie deur gelowiges se volle oorgawe nie.
En op ou end kan elkeen van ons bely
van God se sorg,
bevryding uit wip,
toe gedink te laat.
Maar al kan getuig van bevryding,
moet ook erken dat nie weet,
dan nie verstaan hoekom soms uit vloed gered,
sommige soms verdrink in tsoenami’s.
Hoekom een van vyande bevry word,
ander vermoor word.
Ons weet nie.
Wat belangrik is,
dat erken wanneer God verlos,
klein, alledaagse sorg raaksien,
God eer gee,
erken dit ook sy sorg.
En wanneer daar geen vaste antwoord is nie,
dat ons nie daarom ophou vra,
ophou God wil soek,
ophou vertrou op God nie.
Want ook te midde van worsteling,
kan steeds bly vashou
aan God se teenwoordigheid by ons -
intieme, betrokke teenwoordigheid,
soos wat hierdie kwartaal gesien.
Soos kunswerk Fritz Eichenberg (1950)
Christ of the breadlines,
beeld Christus uit saam met armes in ry by sopkombuis staan,
waarmee wys,
dat God teenwoordig is,
JUIS waar mense ergste swaarkry en lyding ervaar.
So dalk voel dat met rug teen muur staan,
tussen duiwel in diepblou see.
Situasie lyk hopeloos.
Verhoudingsprobleme.
Geldelike probleme.
Mediese probleme.
Werksprobleme.
Versoeking om aan moedeloosheid oor te gee.
Teks vandag sê,
dalk - dalk -
situasie nie hopeloos.
Waarskynlik wel van menslike oogpunt hopeloos.
Ook moontlik dat God hierdeur
vir jou gaan leer dat sorg,
iets van sy mag
of iets van sy liefde en teenwoordigheid
in jou lewe vir jou gaan wys.
Op ‘n onverwagse manier gaan ingryp.
En as dit waar is,
dan moet jy nog nie opgee nie.
Dan moet jy nog bid,
Nog op God vertrou,
nog op God wag,
aanhou soek,
aanhou klop.
Want God het in die verlede gehelp.
En soms moet ons in die geloof leef.
Gebed
Dankoffer
Slotlied Lied 500 (staan)
Seën
Amen Lied 313
| < Vorige | Volgende > |
|---|
